Ακουγοντας... L. V. Beethoven, Piano and Violin Sonata No. 5, Op24

Σήμερα θα σας πάω στο τέλος το κλασικισμού και στον ιδανικότερο εκφραστή αυτής της εποχής. O L. V. Beethoven χαρακτηρίστηκε (και όχι άδικα) ως ο τελευταίος της κλασικής εποχής και ο πρώτος ρομαντιστής. 

Ακούμε την «Σονάτα της Άνοιξης» (ή όπως κανονικά είναι Sonata για πιάνο και βιολί No. 5, Op24) έναν τίτλο που ο ίδιος ο Beethoven βέβαια ποτέ δεν έδωσε αλλά τον έδωσαν οι μελετητές του, αφού αποπνέει αυτό το νέο, το κάτι που δημιουργείται, αποπνέει την αίσθηση του φωτός στο τούνελ, την αναγέννηση μέσα από έναν χειμώνα. Στο δεύτερο μέρος μπορείς να ακούσεις αυτό το ήρεμο ζεστό αεράκι να έρχεται προμυνείωντας το καλοκαίρι, να δεις το άνθισμα των λουλουδιών, το αργό ξύπνημα της φύσης από τον λύθαργο του χειμώνα, την ανατολή του πιο ζεστού ήλιου αλλά και τις τελευταίες στάλες των τελευτάιων βροχών. 

Η μουσική δωματίου, είναι ένα ιδιαίτερο είδος που αναπτύχθηκε στην κλασσική εποχή και συνέχισε να υπάρχει στην ρομαντική και έχει να κάνει με συνθέσεις που αποδίδονται από μουσικά σύνολα από 2 – 8 μουσικούς. Μετά από εκεί έχουμε μια μικρή ορχήστρα. Την ονόμασαν μουσική δωματίου γιατί θεωρείται πως ο ήχος όπως και οι μουσικοί «χωράνε» σε μια σάλα (τις τότε σάλες). 

Σε αυτού του είδους μουσικής έχουμε δύο σολίστες, κανείς δεν συνοδεύει κανέναν αλλά και οι δύο (όσοι είναι τέλος πάντων) προβάλλονται για τις σολιστικές τους δυνατότητες ισάξια. Είναι φανερό ακούγοντας την σονάτα αυτή πως τις ίδιες δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ο βιολιστής (σε τεχνικό και ερμηνευτικό επίπεδο) έχει να αντιμετωπίσει και ο πιανίστας. 

Η σονάτα χωρίζεται σε 4 μέρη (η συγκεκριμένη γιατί η κανονική φόρμα της σονάτας, μορφωλογικά έχει μόνο τρία μέρη). Το πρώτο μέρος, το κομμάτι της έμπνευσης που περιέχει και τα πιο εκφραστικά στοιχεία. Μετά ακολουθεί ένα αργό μέρος γεμάτο λυρισμό. Ένα minueto με ένα trio (μην πάει αλλού το μυαλό σας είναι είδος σύνθεσης) και τέλος το τέταρτο και τελευταίο δεξιοτεχνικό και εντυπωσιακότερο μέρος για φινάλε. 

Μπορώ να γράψω και έχουν γραφτεί σελίδες επί σελίδων για την μοναδικότητα αυτού του έργου, όμως προτιμώ να σε αφήσω να διαπιστώσετε την μοναδική του αξία μόνοι σας. 

(το έργο αυτό το έχω παίξει ως εξετάσεις, ετών 17 στην 3η λυκείου, για να τελειώσω το μάθημα της μουσικής δωματίου στο Ωδείου και μάλιστα με το μέρος του πιάνου απ’ έξω, λόγω ατυχήματος, πήγα να γυρίσω σελίδα και από την ταχύτητα έφυγε όλο το βιβλίο πάνω από το αναλόγιο του πιάνου! Είναι ένα από τα κομμάτια που πολύ θα ήθελα να ξαναδιαβάσω για να παίξω άλλη μια φορά στην ζωή μου ...ευσεβείς πόθοι!).