Ακουγοντας... "Vocalise" Op.34 No.14 by Sergei Rachmaninoff

 "Vocalise" Op.34 No.14 by Sergei Rachmaninoff

Η ανθρώπινη φωνή είναι το τελειότερο, ομορφότερο, δυσκολότερο και περίεργο όργανο στη μουσική. Μπορεί να φτάσει σε ύψη εκφραστικότητας χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Αρκούν οι νότες, η έκφραση, το συναίσθημα που νιώθεις. Στην ανθρώπινη φωνή αντικατοπτρίζεται όλο μας το είναι, η διάθεσή μας και ο χαρακτήρας μας.

Όλα τα όργανα σκοπό είχαν να μιμηθούν και να «συμπληρώσουν» κατά κάποιο τρόπο την ανθρώπινη φωνή σε έκταση και ηχοχρώματα. Η ανθρώπινη φωνή πάντα γοήτευε και γοητεύει το κοινό και τους συνθέτες, οι οποίοι την χρησιμοποίησαν όχι μόνο για να εκφράσουν τον λόγο (το πιο σύνηθες και η πιο αρχαία προσέγγιση του τραγουδιού) αλλά και για να εκφράσουν το θείο, το άκτιστο, το μη λογικό! Γράφτηκαν και γράφονται συνθέσεις με την φωνή σε σολιστικό ρόλο αλλά και ως μέρος ενός συνόλου οργάνων ή άλλων φωνών.

Το χωροδιακό αποτέλεσμα είναι κάτι πραγματικά μοναδικό, όμως μια σολιστική προσέγγιση είναι άκρως εντυπωσιακή και πολλές φορές ακόμη πιο εσωτερική. Ακριβώς με αυτό το σκεπτικό διάλεξα να ακούσουμε κάτι το οποίο είναι μεν γνωστό (καθώς έχει παίξει ακόμη και σε διαφιμήσεις) αλλά ίσως ποτέ δεν του δώσαμε την σημασία που θα έπρεπε να του έχουμε δώσει. Βέβαια σε αυτό (στο να μην δίνουμε στη μουσική τη σημασία που της πρέπει) βοηθάει και η τεχνολογία και η νοοτροπία της εποχής που προστάζει η μουσική να είναι στο background της ύπαρξής μας και ποτέ πρωταγωνιστής.

Ακούμε λοιπόν την Vocalise, του Sergei Rachmaninoff, και για να είμαστε και πιο τυπικοί στην αναφορά του έργου, "Vocalise" Op.34 No.14 by Sergei Rachmaninoff.

Ο συνθέτης ανήκει στην Ρομαντική, Μεταρομαντική και σύγχρονη περίοδο της μουσικής, και είναι εμφανέστατο από το ύφος των έργων του. Η συναισθηματική προσέγγιση είναι έκδηλη, η έκφραση αλλά και τεχνική δεξιότητα (τις περισσότερες φορές σε υπερβατικό επίπεδο) στο απόγειό τους. Ο Rachmaninoff (πιο γνωστός για τα εκπληκτικής ομορφιάς κοντσέρτι του για πιάνο και ορχήστρα, τα οποία και θα ακούσουμε κάποια στιγμή) ήταν ένας εξαιρετικός πιανίστας, ενορχηστρωτής και συνθέτης, μαθήτευσε στον Franz Liszt (από όπου και κληρονόμησε και τις υπερβατικές δεξιοτεχνικές του ικανότητες στο πιάνο).

Γεννήθηκε στην Ρωσία στις 01 Απριλίου 1873 και πέθανε στο Beverly Hills στις Η.Π.Α 28 Μαρτίου 1943. Μεγάλωσε σε μουσική οικογένεια και ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 4^ων (αλί από μας που αργήσαμε!!!). Με πολύ σοβαρές μουσικές σπουδές από το κονσερβατόριο της Μόσχας, τεχνική κατάρτηση, φαντασία και έμπνευση άφησε στην ανθρωπότητα έργα μεγαλειώδη όπως το μοναδικό 2^ο κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα.

H Vocalise είναι το τελευταίο από τα 14 τραγούδια ή 14 ρομάντζες Op. 34 για πιάνο και ψηλή φωνή (σοπράνο ή τενόρο). Χωρίς λόγια αλλά μόνο με ένα φωνήεν ο συνθέτης αναδυκνείει το μεγαλείο της ανθρώπινης φωνής, σε όλη της την έκταση. Ένα έργο το οποίο απαιτεί εκτός από τεχνική αρτιότητα, απόλυτο έλεγχο στην διαχείρηση των εντάσεων και πολύ μεγάλη ευαισθησία από τους δύο ερμηνευτές. Μια αέρινη μελωδική ύπαρξη περνάει από τα αυτιά μας, τα χαϊδεύει και χάνεται. Τόσο όσο να μπορέσουμε απλά να νιώσουμε, όχι να θυμηθούμε την μελωδία αλλά απλά να νιώσουμε αυτόν τον αέρα της μουσικής. Να ξυπνήσει στον καθένα μας τις δικές του μνήμες...

 

Εδώ το ακούμε ενορχηστρωμένο για σοπράνο και ορχήστρα από τον ίδιο τον συνθέτη με την εξαιρετική Kiri Te Kanawa να ερμηνεύει με απόλυτη ευαισθησία, τεχνική αρτιότητα και έλεγχο το φωνητικό κομμάτι συνοδευόμενη από την ορχήστρα του Covent Garden με μαέστρο τον Stephen Barlow σε Gala που έγινε το 1994, στην Βασιλική Όπερα του Λονδίνου.

Φυσικά χωρίς καμία τεχνολογική υποστήριξη μικροφώνων και άλλων τεχνικών μέσων «βελτίωσης» της φωνής, αφού από μόνη της μπορεί να είναι τέλεια.