Ακουγοντας ... Rachmaninoff: Suite no.2 for Two Pianos

 Rachmaninoff: Suite no.2 for Two Pianos

Για τον Ραχμάνινοφ αναρτήθηκε ένα άρθρο πριν από κάποιες μέρες, που είχε να κάνει με την Συμφωνική Ραψωδία ως πιάνο concerto πάνω σε ένα θέμα του Paganini.

Η σύνθεση αυτή είναι για 2 πιάνα και ομολογουμένως είναι ένας πραγματικός άθλος μνήμης (εκτός αντοχής με τους εξωντωτικούς ρυθμούς και τις δυναμικές που αγγίζουν τα όρια ορχήστρας). Δεν είναι τυχαίο που το κομμάτι αυτό μεταγράφηκε και για ορχήστρα σε μορφή κονστέρτου για πιάνο και ορχήστρα από τον Lee Hoiby. Μάλιστα η πρώτη ηχογράφηση αυτής της εκδοχής έγινε το 1968 από τον Lawrence Foster και την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου μα τον ίδιον τον μεταγραφέα στο πιάνο, η οποία κυκλοφώρησα από το την Citadel Records το 1994.  

Το κομμάτι αυτό γράφτηκε από τον συνθέτη στην Ιταλία τους πρώτους μήνες του 1901. Παράλληλα με το Δεύτερο κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα το συγκεκριμένο έργο σηματοδοτεί την επαναφορά της δημιουργικότητας του συνθέτη μετά από μια μεγάλη περίοδο κατάθλιψης που πέρασε με αφορμή την αποδοκιμασία της 1^ης Συμφωνίας (Op. 13) από το κοινό. Η σουίτα (καθώς αποτελείται από χορούς γι’ αυτό και ονομάζεται σουίτα, όπως και αυτές του Bach) πρωτοπαρουσιάστηκε από τον συνθέτη στις 24 Νοεμβρίου του 1901 με τον ίδιο στο πρώτο πιάνο και τον ξάδελφό του Alexander Siloti στο δεύτερο.

Τα μέρη της σουίτας:

1. Εισαγωγή (Alla marcia in C major – Εμβατηριακά στην Ντο μείζονα)
2. Valse (Presto in G major – Πολύ γρήγορα στην Σολ μείζονα)
3. Romance (Andantino, in A-flat major – Κάπως μέτρια στην Λα ύφεση μείζονα)
4. Tarantelle (Presto, in C minor – Πολύ γρήγορα, στην Do ελλάσονα)

Η Ταραντέλα

Η Ταραντέλα είναι ένας χορός που έχει τις ρίζες του στη Νότια Ιταλία. Είναι ένας πολύ γρήγορος και χοροπηδηχτός χορός, γνωστός για τα γρήγορα βήματα και τον ζωηρό ρυθμό του, συχνά σε ρυθμό 6/8. Προήλθε ως λαϊκή θεραπεία για τις υποτιθέμενες επιπτώσεις ενός δαγκώματος ταραντούλας, μιας πάθησης που ονομάζεται ταραντισμός, αλλά εξελίχθηκε σε χορό ερωτοτροπίας και είναι επίσης ένα δημοφιλές θέμα για κλασικές συνθέσεις.

Η σουίτα αυτά έχει και μια άλλη μοναδικότητα. Στο Λος Άντζελες στις αρχές της δεκαετίας του 1940, λίγο πριν τον θάνατο του Ραχμάνινοφ, αυτός και ο Βλαντιμίρ Χόροβιτς βρίσκονταν σε ένα πάρτι και έπαιξαν το κομμάτι, τη μόνη φορά που το έκαναν ποτέ.

Εδώ το ακούμε από τους αδελφούς Lucas & Arthur Jussen σε ζωντανή βιντεοσκόπηση, με μια απίθανη «θρασήτητα» να παίζουν το κομμάτι από μνήμης, κάτι που είναι πραγματικά τρομερά επικύνδυνο, με απαράμηλη δεξιοτεχνία και πολύ μουσικότητα.